czwartek, 30 marca 2017

∞ Rozdział III ∞

Szliśmy w milczeniu obok siebie. Nie żeby mi to przeszkadzało. Zazwyczaj nie byłam skora do rozmów z nieznajomymi. Nawet nie zazwyczaj. Nigdy.

Za nic w świecie nie zagadałabym do obcego chłopaka w sklepie, na przystanku czy w innym miejscu. Od zawsze byłam trochę nieśmiała, ale dzięki przyjaciołom i Alexowi jakoś udawało mi się to ukryć. Teraz kiedy pozostała mi jedynie Eva to siedziałabym tylko pod kocem z kubkiem herbaty w jednej ręce i książką w drugiej. Przez to w małym stopniu moja osoba jeszcze bardziej odizolowała się od ludzi.

Nie lubię być w zatłoczonych miejscach, a na szczęście tutaj, jak zawsze, jest prawie całkowita cisza i spokój. Prawie, bo oczywiście kolejka przy recepcji ani trochę się nie skurczyła, a mogę nawet rzec, że się wydłużyła, przez co ludzie zaczęli się niecierpliwić. Mijając ich skręciliśmy w prawo, gdzie siedziała para staruszków i jakaś pani około czterdziestki.

Ale wracając do tematu. Jeśli chodzi o rozmowy z dziewczynami to jeszcze mogę coś sensownego powiedzieć, ale przy chłopakach zawsze muszę coś palnąć. Coś w stylu: "Lubisz masło?". Tak wygląda mój podryw. Cała ja.

Spojrzałam na mojego towarzysza. Niby był innej płci niż ja, ale jakoś tak naszła mnie ochota na rozmowę, co jest u mnie rzadkością. Wyglądał na interesującą osobę. Może to przez tą fryzurę?

- Fajne włosy - zwróciłam się do niego zanim pomyślałam o tym, co mam mu zamiar powiedzieć. Oczywiście wypaliłam pierwsze, co mi ślina na język przyniosła.

Chłopak popatrzył na mnie z uśmiechem, po czym odparł z entuzjazmem:

- Serio tak myślisz?

Skręciliśmy w lewo.

Przeszło mi przez myśl, że jeśli nie zaproponowałabym mu swojej pomocy w odnalezieniu gabinetu, to nie musiałabym odpowiadać na to pytanie. Albo mogłam nie zaczynać rozmowy od tematu włosów. A że nie lubię kłamać, albo po prostu nachodzi mnie taki moment w życiu, że lubię być złośliwa, powiedziałam prawdę.

- Tak naprawdę to nie. Wyglądasz w tak pomalowanych włosach dziwnie. Było by ci lepiej, gdybyś zostawił takie jakie były.

Nie miałam pojęcia, jak wyglądał wcześniej, ale na pewno korzystniej. On po mojej wypowiedzi zrobił zaskoczoną minę jakby nie spodziewał się, że coś takiego usłyszy. Lecz po chwili wybuchnął śmiechem. Ale z niego śmieszek. Aż zaraża entuzjazmem.

-  Moi przyjaciele też tak sądzą. Bez przerwy się ze mnie śmieją. Ale dzięki, że powiedziałaś to co myślisz... - urwał. No racja. Przecież mu się nie przedstawiłam.

- Amy - oświadczyłam. Lekko się uśmiechnęłam i podałam mu rękę cały czas idąc.

- Stefan. - Uścisnął delikatnie moją dłoń. Miał bardzo ciepłą rękę w odróżnieniu od mojej.

Przystanęliśmy przed windą.

- Lepiej windą czy schodami? - zapytał mnie szatyn z blond ombre, jakbym była znawczynią tego budynku. Ale w końcu w jego oczach nią byłam, więc wolał się mnie poradzić.

- Mi bez różnicy. - Wzruszyłam ramionami. - Jeśli nie chcesz się przemęczyć możemy windą.

Ten wynalazek jest mi obojętny. Jeśli mam jechać z nim, a nie sama, to mogę skusić się na tą propozycję. W końcu jeśli utkniemy, to razem.

- W porządku. Jestem za windą. Zawodowo zajmuję się sportem, więc mogę sobie zrobić chwilę odpoczynku.

Wcisnęłam więc przycisk przy urządzeniu i po chwili drzwi windy rozsunęły się. Weszliśmy do środka, po czym nacisnęłam cyfrę numer dwa. Drzwi się z powrotem zasunęły.

Zaciekawiło mnie to stwierdzenie, że zajmuje się zawodowo sportem. Zastanawia mnie, jakim. Może powinnam go znać,  a ja jeszcze, że go nie poznaję, bo nawet wiadomości sportowych nie oglądam, to jeszcze go obrażam, a tak konkretnie, jego włosy. Niby nie wydaje się być jakiś oburzony, ale skąd mam wiedzieć, co sobie o mnie myśli.

- A czym się zawodowo zajmujesz? - zapytałam, ale szybko dodałam: - Jeśli to nie jest jakaś tajemnica.

Drzwi się rozsunęły, po czym wyszliśmy na zewnątrz. Skręciłam w prawo, a Stefan podążył za mną.

- Hmm... Powiedzmy, że lubię skoczyć tu i tam - odpowiedział tajemniczo z uśmiechem na ustach.

- Skoczyć? - zastanawiałam się na głos. - Skaczesz ze spadochronem?

- Powiedzmy. A ty co robisz w życiu?

Odwrócił rolę, teraz on mnie pyta, więc pewnie specjalnie nie chce nic o sobie wyjawiać. Skoro tak, nie będę go dopytywać.

- U mnie do dosyć długa historia. Nie starczyłoby mi czasu, aby to wszystko opowiedzieć. - Również nie chciałam sobie nic konkretnego opowiedzieć. Przecież i tak już pewnie nigdy się nie zobaczymy. Chyba, że znowu przypadkiem.

- Rozumiem. A mógłbym chociaż zapytać, co takiego robisz w szpitalu? Nie wyglądasz na chorą - odrzekł przypatrując mi się.

Jego duże brązowe oczy jakby chciały przeszyć mnie na wylot. Może nie był za wysoki, ale nadrabia urodą. Nie powinnam nawet o tym myśleć, ale jak mu się tak przyjrzałam ukradkiem, to muszę przyznać, że jest całkiem przystojny. Może nie jest jakiś zachwycający czy czarujący, ale ma coś w sobie. Na pewno ma śliczną dziewczynę.

- Nie, nie jestem chora. Przyszłam do mojego chłopaka. - Stefan zrobił zaskoczoną minę jakby nie takiej odpowiedzi się spodziewał. - A ty? - zapytałam nie chcąc, aby nastała niezręczna cisza.

- Miałem chore zatoki i przyszedłem się przebadać, żeby sprawdzić, czy już ze mną w porządku. Nie chciałbym znowu się rozchorować, bo wtedy dużo mnie omija.

- Rozumiem - przytaknęłam.

Zrobiło się jakoś milcząco, ale na szczęście doszliśmy już do gabinetu. Nie było przy nim ludzi, więc pomyślałam, że może jest zamknięty, lecz mój towarzysz śmiało położył dłoń na klamce jakby był przekonany o tym, że lekarz tam jest i go przyjmie.

- To... cześć - pożegnałam się powoli się wycofując. - Mam nadzieję, że trafisz sam do wyjścia.

- Dzięki za wszystko. - Uśmiechnął się uroczo. - Postaram się trafić, a jak mi się to nie uda, skacze przez okno.

Na mojej twarzy też zagościł uśmiech. Żałuję, że nie dane mi było pobyć z nim dłużej. Choć znam go krótko to wiem, że przy nim bym się nie nudziła, chociaż najpierw musiałby wyciągnąć mnie z domu. Widać, że jest bardzo pozytywną osobą i przez te kilka chwil, nawet go polubiłam. Chciałabym kiedyś jeszcze na niego wpaść.

- Co ty masz z tym skakaniem? - zapytałam, kiedy on już nacisnął klamkę.

- Lubię skakać i całkiem nieźle mi to wychodzi. - Powiedziawszy to otworzył drzwi i wszedł do środka.

Zostałam sama na korytarzu. To chyba muszę już wracać do Alexa. Odwróciłam się na pięcie i zaczęłam iść w drogę powrotną tą samą, co szłam ze Stefanem. Nie licząc windy. Przejdę się schodami.

Upiłam łyk herbaty. Prawie bym zapomniała, że ją mam gdyby nie to, że ręka mi już ścierpła od trzymania kubka. Płyn już lekko wystygł dzięki czemu, mogłam go w końcu wypić.

Byłam z siebie dumna. Zrobiłam dobry uczynek, nie robiąc z siebie idiotki. Ale dosyć tych rozważań nad ty, co się wydarzyło. Pora wrócić do mojego zwykłego, nudnego życia.
Witam ponownie
Mam nadzieję, że rozdział się podobał. Bardzo ucieszyłyby mnie komentarz, dzięki którym wiem, co myślicie ;-)
Uwielbiam Stefana Krafta i jestem szczęśliwa, że zdobył Kryształową Kulę. Zasłużył na nią, bo miał wspaniały sezon. Jestem tylko trochę przygnębiona, bo to już koniec skoków narciarskich i trzeba czekać do 24 listopada. Miejmy nadzieję, że czas zleci szybko.
Pozdrawiam


środa, 8 marca 2017

∞ Rozdział II ∞

Sytuacja na drogach była w miarę znośna. Kilku centymetrowa warstwa śniegu została odgarnięta z jezdni, więc autobus, którym zmierzałam do szpitala przynajmniej nie grzązł w zaspach. Niestety, warunki na drogach były wprost proporcjonalne do warunków panujących wewnątrz środka transportu. Panował bowiem ścisk, bo każdy wolał przejechać się chociaż jeden przystanek, aby tylko nie iść po oblodzonym chodniku.

Po ślicznej pogodzie nie było nawet śladu. Chmury pojawiły się nie wiadomo skąd i zasłoniły całe błękitne niebo.

Wyjrzałam za okno. Ludzi na zewnątrz prawie nie było, bo skąd niby mieli się wziąć, skoro wszyscy są tutaj. Zaczął nawet prószyć śnieg i zerwał się lekki wiatr. Można to było łatwo zauważyć, bowiem płatki zamiast delikatnie opadać, latały w każdym możliwym kierunku. Jednak cieszę się, że pojechałam autobusem. Już chyba wolę ten tłok niż abym miała przemarznąć do szpiku kości.

Nagle pojazd gwałtownie zahamował. Trzymałam się kurczowo żółtej rury, ale i tak  przez przypadek popchnęłam oraz nadepnęłam na stopę osobie stojącej obok mnie. Młoda dziewczyna spojrzała na mnie ze złością, jakby to była moja wina, a nie kierowcy. Cicho przeprosiłam, ale ona już nie zwracała na mnie uwagi, tylko odwróciła się do mnie plecami.

Już czuję, że ten dzień będzie beznadziejny. Najpierw budzi mnie Eva, potem pośliznęłam się przed domem, przez co prawie wpadłam w niewielką górkę śniegu, a teraz to. Wiem, że są gorsze rzeczy, ale mi coś takiego zdarza się za często.

Po jakiś piętnastu minutach, w końcu autobus zatrzymał się na interesującym mnie przystanku. Przepychałam się pomiędzy osobami, grzecznie ich przepraszając. Nie lubię takich sytuacji, kiedy ktoś przekracza moją strefę prywatności, ale teraz nie mam wyboru.

Dosłownie wypadłam z autobusu prosto w śnieg, który padał już solidnie, a płatki stawały się coraz większe. Pośpiesznie założyłam kaptur, a następnie na nic nie czekając skierowałam się w stronę szpitala. Dobrze, że przystanek znajduje się akurat na przeciw kliniki w której leży Alex.

Chodniki naprawdę były śliskie, poza tym nawet nie było odśnieżone, nie mówiąc już o tym, aby posypać je piaskiem. Zatrzymałam się przed przejściem dla pieszych czekając na zapalenie się zielonego światła. Samochody jeździły bardzo wolno, ledwo co ruszały się z miejsca.

Po chwili usłyszałam znajome pikanie, co oznaczało, że mogę już bezpiecznie przejść na drugą stronę ulicy. Dobrze, że jest ten sygnał dźwiękowy, bo zmiany świateł bym nie zobaczyła. Nawet nie patrzyłam przed siebie. Wzrok utkwiłam w ziemię, a na głowie zarzucony miałam kaptur. Ale to wcale nie zmieniło faktu, że włosy, które wystawały spod czapki i kurtki, co chwilę latały mi przed oczami zasłaniając mi widoczność. Poza tym zaczęło robić mi się zimno w nos i policzki.

Szłam ostrożnie, aby znowu się nie pośliznąć. Nie ma chyba lepszego sposobu, aby zrobić z siebie pośmiewisko, jak przewrócić się na środku jezdni. Choć z drugiej strony i tak nikt mnie nie widzi, bo jestem jedynym pieszym. Nie liczyłam tylko kierowców.

Na szczęście chwilę później byłam już bezpieczna na chodniku. Postanowiłam jednak się pośpieszyć i odrobinkę przyśpieszyłam kroku. Po paru minutach byłam już na miejscu, to znaczy, stałam przed automatycznymi drzwiami, które prowadziły prosto do głównego holu. Tupnęłam parę razy, aby z moich czarnych kozaków odpadło większość przylepionego do nich śniegu. Otrzepałam jeszcze rękawy, w skutek czego rękawiczki zrobiły się mokre, po czym zdjęłam kaptur i szybko weszłam do środka.

Hol jak hol. Już od razu poczułam środek dezynfekujący w powietrzu, którego zapachu nienawidzę.  Wszędzie było czysto i sterylnie, nie licząc podłogi, która była pełna mokrych śladów. Po lewej znajdowała się recepcja, przy której w kolejce stało parę osób. Za ladą siedziały dwie pielęgniarki, którym na pierwszy rzut oka, niezbyt się śpieszyło. Jedna tłumaczyła coś spokojnym głosem pacjentowi, zaś druga wstała i zaczęła kręcić się w pobliży pierwszej szukając jakiś papierków.

Na przeciw mnie był korytarz prowadzący do gabinetów lekarskich oraz windy. Wiem to, bo swego czasu spędziłam w tym budynku sporo czasu.

Po prawej zaś umiejscowione były szerokie schody, do których zaczęłam zmierzać. Mogłam wybrać windę, ale nie ufam temu wynalazkowi. Nie żebym się bała nią jeździć, ale mam jakiś taki lęk przed tym, że się zatrzyma między piętrami. Poza tym schody poprawiają kondycję.

Będąc już na górze skręciłam na prawo. Odetchnęłam z ulgą na myśl, że wiem w jakiej sali leży Alex. Jak sobie przypomnę moje pierwsze pobyty tutaj i stanie w masakrycznie długiej kolejce do recepcji (panowała wtedy jakaś epidemia, czy coś), aby się dowiedzieć, gdzie jest mój chlopak, to ciarki przechodzą mi po plecach.

Po chwili byłam na miejscu. Stanęłam przed salą 123 i zajrzałam do środka przez prawie całkowicie oszklone drzwi. Rozsunęłam je, wchodząc do środka i zasuwając je za sobą. Alex leżał tam gdzie zwykle, w identycznej pozycji, czyli płasko na łóżku z wyciągniętymi po obu stronach tułowia rękoma, do których miał poprzyczepiane najróżniejsze rurki. Podeszłam w jego stronę. Niedaleko łóżka stało krzesło, na którym postawiłam torebkę. Zdjęłam kurtkę, po czym powiesiłam ją na oparci, aby trochę obeschła. Czapkę włożyłam do kaptura.

Spojrzałam na jego twarz. Był kiedyś bardzo przystojny. Wysoki, ciemne włosy i oczy czarne jak węgiel. Teraz kiedy na niego patrzę widzę, że nic się nie zmienił. Wygląda jakby spał. Tylko po jednym można poznać, że jest w śpiączce i nie mówię tutaj o  cienkich rurkach przypiętych do jego żył, czy kardiomonitorze na którym wyświetla się jego akcja serca pikając co chwilę. Najbardziej w oczy rzuca się dosyć szeroka rurka wepchnięta do jego ust oraz wielkie urządzenie podtrzymujące jego funkcje życiowe.

- Hej, jak się czujesz? - zapytałam, choć wiadomo, że nie oczekiwałam odpowiedzi. - Ja też dobrze. - Lubię tak do niego mówić. Podobno ludzie w śpiączce wszystko słyszą, więc często opowiadam co ostatnio mi się przytrafiło. - Zaraz wracam, tylko pójdę do automatu kupić sobie herbatę. Na zewnątrz jest okropnie. Śnieg tak sypię jakby koniec świata miał nadejść. I ten wiatr. Po prostu wstrętnie. To ja zaraz będę - odparłam, po czym wyszłam na korytarz.

Szpital ten nie jest największy, ale mają tutaj wspaniały personel. Poza tym bardzo dobrze leczą i wierzę, że potrafią zdziałać cuda.

Poszłam na drugi koniec korytarza, prosto do automatu. Znam automaty w całym tym budynku i muszę przyznać, że herbata z tego jest wyjątkowo dobra. Wrzuciłam jedno euro, które wygrzebałam z kieszeni spodni, a następnie wcisnęłam guzik oznaczający chciany przeze mnie napój. Usłyszałam szum w automacie co oznaczało, że herbata jest w trakcie produkcji.

- Eee... Przepraszam. - Usłyszałam głos za sobą. Odwróciłam się. Przede mną stał niewysoki, odrobinkę wyższy ode mnie, chłopak. Wyglądał na mojego rówieśnika. Pierwsze, co zauważyłam to jego szeroki uśmiech oraz brwi. No i jeszcze te włosy. Co on, blond ombre sobie zrobił? Jego fryzura kolorystycznie przypomina mi kawę latte. Powstrzymywałam się, aby się nie roześmiać. W końcu pierwszy raz człowieka widzę na oczy. Nie będę go przy nim wyśmiewać. - Czy wiesz może, gdzie jest gabinet laryngologa?

- Tak - odpowiedziałam szybko, odwracając wzrok od jego włosów. Przypomniałam sobie o herbacie, która już czekała gotowa. Odwróciłam się, wyjęłam z automatu parujący kubek, po czym z powrotem stanęłam przed nieznajomym.

- A możesz mi powiedzieć, gdzie to jest? - dopytał, nadal się uśmiechając. Ciekawe, czy policzki go bolą od tego ciągłego szczerzenia się?

- Jasne - odrzekłam wyobrażając sobie w głowie trasę. - Więc tak. Idziesz na parter, skręcasz w prawo, potem w lewo, idziesz korytarzem prosto, potem znowu w lewo, jeszcze raz w lewo. Schodami na drugie. Tymi schodami tam nie zajdziesz - uprzedziłam go, kiedy dostarczałam, że wpatruje się w klatkę schodową znajdującą się niedaleko. - I dalej. W prawo, prosto korytarzem, w lewo i jesteś na miejscu - zakończyłam triumfalnie.

Dostrzegłam w jego oczach strach lub przerażenie, jak zwał tak zwał. Ale już tak szeroko się nie uśmiechał.

- Aha - odparł cicho, spoglądając w bok.

- Dasz sobie radę? - zapytałam z grzeczności. Teraz wyglądał takiego biednego i zagubionego.

- Tak, jasne - przytaknął, powoli odchodząc.

Spojrzałam za nim dmuchając na parujący napój, aby stygł szybciej. Może jednak pomóc mu znaleźć tego laryngologa? Wystarczy, że jest chory, nie musi mieć jeszcze więcej problemów. Zrobiło mi się go szkoda. Ech... Ja i moje dobre serce. Nie mogę go tak samego puścić w ten szpitalny labirynt.

- Zaczekaj! - krzyknęłam za nim. Od razu się odwrócił i na mnie spojrzał. Podbiegłam do niego próbując nie rozlać wrzątku, który parzył mnie w palce. - Zaprowadzę cię.

Jego oczy od razu się rozpogodziły.

- Naprawdę? - W jego głosie usłyszałam niedowierzanie. - Nie chcę się narzucać.

- No co ty? Z chęcią cię zaprowadzę. Króciutki spacerek mi nie zaszkodzi.

Na jego twarzy znowu zagościł uśmiech.

- Bardzo ci dziękuję. Naprawdę jestem ci wdzięczny za pomoc.

- Serio, nie ma za co. - Machnęłam wolną ręką. - A teraz chodź, wyprawa przed nami - powiedziałam wesoło do mojego towarzysza.

Rozdział nieco dłuższy, ale pojawia się nasz pierwszy bohater. Chyba nie trudno zgadnąć, kto to :-)Rozdziały na razie będą pojawiać nieregularnie, ale postaram się to zmienić.
Pozdrawiam

wtorek, 31 stycznia 2017

∞ Rozdział I ∞

To był jeden z tych koszmarnych snów, które niestety śnią mi się od czasu do czasu. Budzę się wtedy z mokrymi policzkami i jeszcze bardziej mokrą poduszką.  Nie licząc tego, że wtedy wszystkie wspomnienia do mnie wracają, to jeszcze się nie wysypiam. Wprost cudowne to uczucie, kiedy jesteś nieprzytomny cały dzień i marzysz o powrocie do łóżka.

Przewróciłam się na drugi bok mając nadzieję, że uda mi się usnąć. Przecież jest jeszcze wcześnie. Nie wiem, która jest godzina, bo nie patrzyłam na zegarek, ale na pewno jest poranek. A ja razem ze wschodem słońca wstawać nie będę.

Otarłam łzy, które jeszcze nie zdążyły mi wyschnąć, po czym wtuliłam głowę w poduszkę.
Jest mi tak cieplutko. Sen już nadchodził. Czułam to. Jeszcze tylko chwila i...

Puk, puk,puk

Kurde, to mi się śni, czy na serio ktoś puka? Lekko wychyliłam głowę spod kołdry i nawet otworzyłam jedno oko.

Cisza. Czyli tylko mi się wydawało. I bardzo dobrze. Z powrotem szczelnie się okryłam, kiedy znowu usłyszałam pukanie. Olałam to. Pewnie to znowu moje wymysły.

- Amy, masz gościa. - Rozpoznałam głos mamy. Czyli to ona pukała. Po prosu świetnie. Ciekawe tylko, komu chciał się tak wcześnie do mnie przychodzić.

- Trudno - odparłam spod kołdry, więc pewnie i tak mnie nie usłyszała.

- Amy, to ja! - usłyszałam krzyk mojej przyjaciółki Evy dobiegający zza drzwi. Muszę jej potem podziękować, że powiedziała, że to ona, bo bym się w życiu nie domyśliła.

- Nie w chodź - odrzekłam już głośniej.

- Wchodzę! - rzekła w tym samym momencie, a potem słyszałam już tylko dźwięk otwieranych drzwi. - Ty jeszcze w łóżku!? - oburzyła się

- Mogę wejść pod jeśli chcesz - oznajmiłam ironicznie, przewracając się na drugi bok.

- Jesteś największym leniem jakiego poznałam w życiu.

- Dziękuję za komplement, ale nie trzeba było. Jeśli przyszłaś tylko po to, aby mnie chwalić, to możesz już sobie pójść.

- O nie! - oburzyła się. Poczułam szarpnięcie za kołdrę. Ale ja bez walki się nie poddam. Trzymałam się kurczowo, nawet objęłam ją nogami, ale to na nic. Eva zrzuciła ze mnie okrycie. Pozostałam wystawiona na widok prawie publiczny w mojej ulubionej różowej piżamie z misiem.

Otworzyłam oczy. Przyjaciółka stała z moją kochaną kołderką w ręce obok łóżka. W pokoju panował półmrok, ale wiedziałam, że to ona. Jest jedyną osobą, która jeszcze w miarę mnie odwiedza i się o mnie martwi. Ale kradzież mienia w biały dzień to przesada.

- Co ty robisz? Jeszcze wcześnie. - Próbowałam ją jakąś udobruchać.

- Wcześnie? Jest już trzynasta - stwierdziła pokazując mi zegarek, który miała na lewym nadgarstku. Nie wiem po co to robiła, bo i tak nie widziałabym godziny nawet gdyby podsunęłaby mi go przed nos.

- Czyli jest wcześnie. - Nie ustępowałam.

Eva rzuciła kołdrę na podłogę. Miałam taką cichą nadzieję, że może jednak uda mi się jeszcze usnąć. Gdybym teraz po nią sięgnęła i się przykryła... Przez to moje wpatrywanie się w podłogę i rozmyślanie nawet nie zauważyłam, kiedy  blondynka podeszła do okna i rozsunęła żaluzje. Światło słoneczne od razu wpadło do pomieszczenie, oświetlając pokój.  Ta zmiana natychmiast oślepiła moje biedne oczy. Wzięłam pierwszą lepszą poduszkę, a wokół mnie leżało ich sporo, bo je kocham, po czym zasłoniłam sobie nią oczy.

- Dobra wygrałaś. Już wstaję, tylko chociaż odrobinkę zasłoń te żaluzje, bo oszaleję - wyjęczałam spod poduszki, ale dopiero kiedy w pomieszczeniu zaczęło robić się ciemniej miałam pewność, że Eva zrozumiała moje dukanie.

Odłożyłam jaśka. Znowu otworzyłam oczy, aby przyzwyczaić je powoli do światła.

- Wyglądasz jak wampir - wyraziła swoją opinię przyjaciółka, uważnie mi się przyglądając. - Powinnaś spać w trumnie.

- Nie, dzięki. Trumnę na razie sobie daruję. -  Podniosłam się do pozycji siedzącej, po czym usiadłam po turecku na łóżku. - To jaki jest cel twojej dzisiejszej wizyty?

Eva przysiadła obok mnie.

- Martwię się o ciebie - wymamrotała smutnym głosem.

- Dlaczego? - zdziwiłam się. - Przecież ze mną wszystko w porządku.

- Nie jest w porządku. Odsunęłaś się od wszystkich, rzuciłaś studia...

- Zostałam wyrzucona - sprostowałam.

- Bo nie pojawiałaś się na zajęciach - poinformowała mnie, jakbym sama tego nie wiedziała. - Ech, nie rozumiesz? To nic nie zmieni, kiedy będziesz się całymi dniami obwiniać za to, co się stało.

- Właśnie. Dobrze, że o tym wspomniałaś. - Wstałam energicznie z łóżka, a następnie skierowałam się w stronę szafy. - Pójdę dzisiaj wcześniej, skoro już i tak zostałam brutalnie obudzona.

Zaczęłam przebierać w ubraniach nie mogąc się zdecydować, co na siebie włożyć. Chociaż co za różnica. Jest połowa stycznia, więc będę musiała ubrać kurtkę spod której i tak ubrań nie widać.

- Dokąd idziesz? - zapytała ze zdziwieniem.

A co ona myślała? Że będę cały dzień w domu siedzieć w piżamie. Tak prawdę mówiąc taki miałam zamiar, ale skoro na zewnątrz świeci słońce, to czemu nie.

- Do szpitala - odparłam wyciągając z górnej półki swój ulubiony czarny sweter. - Do Alexa - dodałam po chwili.

- Musi być ci ciężko, patrzeć na niego - powiedziała ze współczuciem.

- Może... - Rzuciłam sweter i jeansy na łóżko. - Trochę.

- Pójść z tobą?

- Nie, dzięki. Chciałabym z nim porozmawiać na osobności.

Podeszłam do okna i do końca rozsunęłam żaluzje. Dzisiejszy dzień byłby wyjątkowo śliczny, gdyby nie to, że w nocy spadło kilkadziesiąt centymetrów śniegu. Na drogach i chodnikach musi być przeraźliwie ślisko. Mam tylko nadzieję, że wiosna w tym roku przyjdzie wcześniej niż zazwyczaj i ten beznadziejny śnieg czym prędzej się rozpuści. Nie wiem, co ludzie w nim widzą. Jest zimny, mokry, a po zamarznięciu, śliski. Można sobie krzywdę zrobić albo się pochorować.

Pokręciłam głową, po czym przyczłapałam do łóżka, na którym bez przerwy siedziała Eva. Zaczęłam się ubierać. Czym szybciej wyjdę, tym szybciej wrócę do łóżka.


Czytelniku
Bardzo mi miło, że przeczytałeś ten rozdział. Mam nadzieję, że się podobał i zostaniesz ze mną na dłużej :-) Zostaw też komentarz, abym mogła poznać twoją opinię.
Pozdrawiam



czwartek, 19 stycznia 2017

Prolog

Życie od kiedy pamiętam było dla mnie łaskawe. Urodziłam się w przeciętnej, ale kochającej się rodzinie. Mam oboje wspaniałych rodziców. Mieszkam w malowniczym mieście Wels na północy Austrii. Chodząc do szkoły miałam dosyć dobre oceny, bez szczególnych starań. Potem, na pierwszym roku studiów, też dawałam sobie nieźle radę. Miałam grono wspaniałych przyjaciół. Miałam cudownego chłopaka.

Właśnie. Miałam.

Teraz pozostała mi tylko rodzina, która wspiera w miarę możliwości oraz przyjaciółka Eva. Najlepsza osoba na świcie, jaką mogłam poznać i na którą do końca chyba nie zasługuję. Jestem im ogromnie wdzięczna za to, co dla mnie robią, chociaż wcale nie muszą.

Teraz siedzę w pokoju spoglądając przez okno na spadające ogromne płatki śniegu na zewnątrz. Śnieg. Potrafi być taki zdradziecki. Niby jest taki puszysty, orzeźwiająco chłodny, ale tak naprawdę okazuje się być najbardziej diaboliczną rzeczą. To on zabrał mi wszystko. Przyjaciół. Ukochanego.

Przyłożyłam dłoń do zimnej szyby, rozmyślając o tamtym dniu. A może to ja sama sobie to odebrałam? Może gdybym o tym tak często nie myślała, nie byłabym teraz w takim stanie.

Nienawidzę śniegu. Chociaż nie, nienawidzę całej zimy. Dlaczego musiałam urodzić się w kraju, którym tak kochają sporty zimowe. Nawet nie chcę o tym rozmyślać, bo nie mam na to siły.

Lecz nie. Muszę analizować wszystko, co zdarzyło się wtedy. Tego pięknego, grudniowego dnia.

Gdybym wtedy z nimi nie pojechała...

Gdybym wtedy z nimi nie poszła...

Gdybym wtedy go powstrzymała...

Dziś wyglądałoby inaczej.

Może kończyłabym pisanie pracy licencjackiej...

Może byłabym na imprezie z przyjaciółmi...

Może byłabym zaręczona...

Może...


Witam drogi czytelniku, który trafiłeś na tego bloga. Mam nadzieje, że prolog ci się podobał i choć w miarę cię zaciekawiłam. Wiem, że jest lekko smutny, ale potem powinno być już ciekawiej.
Pozdrawiam